viernes, 1 de agosto de 2014

Oda a la tapena

Soberana tapena, alcaparra, mi caparrón.
Alicantina salada, que trepas, a la mesa, al barro preñado de aceitunas y te entremezclas en tallos con tanta tu gracia.
'Salá' y más que 'salá'! 

miércoles, 11 de diciembre de 2013

I may feel I'm done

And my mouth was bitter from the coffee
as if numb and senseless
old and tired too
which mouth would stand spitting love with such bitterness?

And it felt like I had no nails
like life was a sort of pair of tights trying to slide down
and there was no way to pull them
grab them
put them in place.

And I wanted to do nothing
or maybe cry, in case it helped.
Or kiss and smell that white skin
which I could pull better. I thought.

martes, 13 de noviembre de 2012

Es importante antes de llegar a la última almendra decidir cuál será de todas ellas probando una esquinilla - quién quiere una boca amarga?

domingo, 21 de octubre de 2012

Benvolgut amic

Jeu i pensa
.Ara plora
Te dic (ho pense) ho sent!
estic... estic trist
si pense...
tio, com pot ser?
i sí, no ho vaig dir,
moltes felicitats
escric, sí, ara, benvolgut amic.

miércoles, 26 de septiembre de 2012

A weirdo presents herself (partly)

My people think I am weird: I eat carrots as a snack, I brush my teeth as many times as I eat, I jump all around the room when I listen to "Rasputin" of Boney M and play it when I'm stressed, I do head-stands and hand-stands also when I'm stressed, I ask for hugs and massages (I also give many non-asked hugs), I love being tickled, I clean the office kitchen, I sing through songs loudly, I sleep little and still make it to smile the next day, I do an all-nighter and go swimming for a start of the new day, I enjoy being in my office where we drink wine, tea and eat carrots and bounce balls (also a good deal of Graze boxes), I became veggie (and then pescetarian) for lent and I'm not pregnant neither a believer, I get on well with Steinke and give him bread (indeed, I give bread to the whole office and beyond), I scare the lab technitian hiding behind the evaporator (since, he calls me "trouble"), I write my posts in English...

martes, 28 de agosto de 2012

Piel y/o pelo

Bucle de despertares, de manos amables al plastico del teclado, que piden piel, incluso pelo, del que tirar, o chupar, oler, escuchar, mirar, querer.

jueves, 2 de febrero de 2012

Mente ociosa maltratada por deseos corporeos

En mi mente se contonean
y piden manos que las rodeen.
Esas piernas, unidas a caderas deseosas,
calientes que no calidas. Que
piden manos que las rodeen.
Que piden cuerpos que,
cuerpo que las toque y
apriete... porque hay
vida... todavia

domingo, 22 de enero de 2012

¿Y si responde?

Toc, toc... ¿sentimientos?
Sí, díganos...
Muchas gracias por seguir palpitantes y expectantes. Expectantes y 'saltantes'. Saltasteis a mis ojos chapoteando en mis lágrimas, guardadas celosamente por mi alma guerrera. De ahí saltasteis, un salto pequeño pero agudo, al corazón, vibrando como aquello que carga un peso. Y ahora burbujea libre de presión. Y me hace... ¿cosquillas? Me alegra teneros conmigo, a pesar de vuestra tendencia solitaria.

sábado, 7 de enero de 2012

Navidad rasante

Triste pellejo sangrante,
ni fino ni elegante
de uno, un pavo
fue el salto
del comer al perecer

Triste pellejo sangrante,
colgante e inútil
ni una exaltación
navidad llegó.

Triste lágrima sangrante,
guárdate bien
mira con quien
caer querrás
navidad llegará.

Ni una exaltación
ni fina ni elegante
será nuestra navidad.

domingo, 11 de diciembre de 2011

Recuerdo de lo inexistente

No me derribó mordiéndome, tocándome y absorbiendo el placer que mis poros guardaban durante tanto tiempo. No...
No me miró, respiró mi aliento caliente compartiendo el suyo mientras nos suspendíamos en su densidad. No...
No hundió sus dedos en mi cara, sus uñas, sus labios con ansia de más labios. No...
No apretó mi vientre contra el suyo. Fuimos, somos dos...

lunes, 28 de noviembre de 2011

Inconexión conéctate

Abrumada por la ineficiencia
el paso de los dias
el desconcierto
ante la falta de afecto
el desconcierto
ante el creciente aprecio
infructuoso
hacia ciertas hojas
que chirrian bajo mis pies
cuyo mensaje nunca entiendo.

Buscando el tiempo antes que al amante
para apasionarme
con el calor que este país nunca tuvo.

domingo, 21 de agosto de 2011

Tomaques en conserva

Petites agulles de record
acupuntura de buits que
mai no seran omplerts
per tu. Per mi?
Buits de paraules i besos
foscos, horribles... Ferotges
com el nostre sexe
que ja mai torna.
Torna-hi, torna-hi...
Les tomaques esperen
ofegades per l'aigua
els pots de cristall, impassibles
reflexen els ulls impassibles. Pense
"amors en conserva"...

martes, 19 de julio de 2011

Tolón tolero

Maldita sea, ¿dónde están mis ideas? El tiempo de ocio me debería ayudar, sin embargo mi cerebro se seca de tanto llorar por el caos en el que vive... Creo que debería escribir un diario, leer Ana Frank me recuerda que yo también fui esa niña que escribía cosas de los demás y de lo que pensaba. Y que de alguna forma conseguía dar forma a mis ideas. Ahora entre éstas reina la tolerancia y ella impide que unas aplasten a otras de manera implacable, como debería ser para definir un camino que me guíe a algún sitio. Hablo de ideas de amor, trabajo, familia, amistad... en orden decreciente de desfiguración. Hacerse mayor y tolerante en exceso es una mierda.

jueves, 30 de junio de 2011

Ironia del bitllet

Ho fas amb alegria, com més tard marxes més temps tindràs per estar amb els que van fer el teu any; el bitllet per tornar a casa, com més tard millor. Llavors marxen, a poc a poc, amb abraçades fortes, somriures, llàgrimes, bons records i millors desitjos. I llavors et dones compte que ningú no et podrà abraçar a tu quan digues adeu i la melangia te l'empasses com pots i la única cosa bona que té és que pots plorar sense que ningú no et destorbe.
Donar-se amb el cor obert té aquests problemes, les marques queden molt endins quan has de tancar-lo i dir "s'ha acabat". Tant de bo al llarg del temps puga gaudir amb la intensitat i autenticitat amb què heu colorejat els meus dies.
"Per això malgrat la boira cal caminar"


viernes, 24 de junio de 2011

Te beberé...

Miro el té dentro de la pequeña tapa del termo. Sin quererlo, refleja las hojas del árbol que queda fuera de mi alcance. Y del suyo. El movimiento de las hojas con el aire se aprecia. El té se agita levemente con las minúsculas turbulencias del aire que lo roza. Es como si su corazón latiera por salir de ahí sin conseguirlo; como si luchara por romper la tensión superficial, gritar fuerte al mundo y volar a su alrededor como si nada importara.
No puedo dejar de mirar esa vibración. ¿Lo conseguirá antes de que me lo beba?

jueves, 2 de junio de 2011

Homicidio del deseo

Si el uso hace la costumbre y de la costumbre nace el gusto, el desuso diluye el ansia de forma homeopática hasta perderle el rastro.

martes, 24 de mayo de 2011

sintiendo mi respiración

Sin ojos, el ritmo de la respiración me quema desde mis adentros y la temperatura de tu aire me calienta los labios. Vibro, te quiero comer empezando por esos labios que se prestan sin conocer el peligro de ser devorados. Pienso en el calor de la sangre resbalando por la piel y su sabor a hierro mientras la lamo sin dejar de temblar, de placer. ¿Por qué eres tan sensual? Pierdo mi razón y me excito demasiado. No te resistas más, sólo llevarás las cosas al extremo. Hay cosas inevitables...

domingo, 8 de mayo de 2011

B C N

Estima us defineix.
Pau infinita,
tendresa càlida,
somriures i somriures,
lluita amb el cor,
cors oberts que m'acolliu i m'ompliu d'amor.
Voldria restar com a arbre,
amb vosaltres fer un bosc,
fullam que dóna ombra,
branques que donen suport,
a nius que alberguen vida
i ànimes que volen amor.
A la vora hi serieu
mentre la vida durés.
Res...


Si el meu caos tinguera remei escriuria coses més estètiques i potser amb més coherència. Algú té un model que s'ajuste? Llàstima...

jueves, 10 de marzo de 2011

Help tunneling

Me gustaría poder decir que la soledad me agobia y que deja de ser mi estado de mínima energía. Mi sistema cayó en el pozo...

lunes, 14 de febrero de 2011

Cuando el placer se vuelve frustración

Pensar en un filete me estremece y no de temor, sino de gusto. La comida no sólo nos da la vida, sino que nos la enriquece con colores y sabores que alegran gusto, olfato, vista e incluso oído cuando nuestra abuela tararea una canción al preparar el cocido. Ante tales explosiones de alegría no puedo más que estremecerme, y ahora de temor, ante las fobias al buen comer surgidas en estos días locos.
La ceremonia de la comida alimenta vertientes diversas de la vida. Primeramente la necesidad de nutrir el cuerpo que da cobijo al ser pensante que nos representa. La componente social no puede ser obviada, una cena en familia o entre amigos. En el primer caso dar rienda suelta a la tradición culinaria es imprescindible. En la segunda no mirar las calorías del bocadillo es aconsejable para no arruinar la noche. Por último no puedo dejar de incluir el gusto por la comida en sí mismo, el gusto por la variedad y la sorpresa del paladar. La belleza de la comida no puede mas que reforzar el amor por el comer.
Ante la necesidad imperiosa de comer, que resulta indiscutible, ¿qué mejor que ser capaz de disfrutar de la comida? Y mucho antes que desarrollemos tal gusto, ¿qué decir de la aprensión ante un guiso con aceite, por ejemplo? Tener una vida desnatada no puede ser sinónimo de alegría, cuando lo que nos da la vida cada día nos reporta sensaciones negativas y de represión. La repercusión psicológica no debe ser desconsiderada. Una buena alimentación, completa y equilibrada (que no desnatada), equilibra nuestra salud mental y reporta un estado de ánimo positivo. ¿Cómo podremos estar felices si como mínimo 3 veces al día tenemos que luchar contra nuestros gustos y necesidades? ¿Y de dónde la energía para la lucha siquiera?
Abogo por una dieta sana de forma indiscutible. Pero también abogo por que comer sea un placer libre de represión, por que podamos ir al pueblo, comer longaniza y que eso nos alegre. En esta vida hay muchos valores que se pierden, muchas tradiciones que mueren, pero disfrutamos de una dieta maravillosa que podemos mantener y de la posibilidad de hacer de ella un sinfín de alegrías. Comamos con moderación, ¡pero comamos con ilusión!